Kengur se vraća kući bez ijednog Kengura iz 2004.
Film Miroslava Momčilovića stiže 23. septembra u Sava centar, sa Andrijom Kuzmanovićem u naslovnoj ulozi i bez ijednog glumca iz originala. Radnja traje dan i po, snimalo se na Novom Beogradu.
Kengur se vraća kući, i to na adresu koju je prva ekipa morala da zaobiđe. Kada se snimao film Kad porastem biću Kengur, prvobitna zamisao je bila Novi Beograd, ali je produkcija zbog novca prihvatila jedinu besplatnu lokaciju i završila na Voždovcu, ispričao je reditelj tog filma Raša Andrić. Dvadeset dve godine kasnije, priča o Zoranu Paunoviću snimljena je tačno tamo gde nije mogla prvi put, na Novom Beogradu i u Bežaniji. Premijera novog filma zakazana je za 23. septembar u 20 časova u Sava centru, a karte se prodaju preko sajta tickets.rs.
Naslovnu ulogu igra Andrija Kuzmanović, a lik je onaj isti golman čije ime nosi naslov filma iz 2004: Zoran Paunović zvani Kengur. Sada je to čovek koji je igračku karijeru odradio u engleskoj Premijer ligi, prošao kroz neuspelu trenersku epizodu u Londonu i vraća se u Srbiju sa verenicom Elektrom, dok povratak snima ekipa britanske televizije koja o njemu pravi dokumentarac. Zadatak koji sebi postavlja je da Bežaniju uvede u prvu ligu. Cela radnja odvija se u okviru jednog i po dana.
Zašto u novoj postavi nema nikoga iz originala?
Zato što ovo, po tvrdnji glavnog glumca, nije nastavak nego zaseban film koji samo pozajmljuje ime. U podeli nema nijednog imena iz filma iz 2004, uključujući i Nikolu Đurička, koji je igrao prvog Kengura. Kuzmanović je razliku prema originalu opisao bez uvijanja.
“Sve, nema veze, ali nikakve veze. Što ja mislim da je dobro, jer dobijaju ljudi negde kao na kašičicu dobijaju drugi deo u nekom totalno drugom ruhu.”
To je odluka koja nosi rizik, jer publika koja godinama pušta prvi film kad na njega naleti na televiziji dolazi u salu sa gotovom slikom u glavi. Kuzmanović je istu stvar formulisao i kao pitanje vremena, ne kao pitanje glumaca.
“To nije nastavak. Mi krećemo u jednom trenutku kao da se vreme zamrznulo”
Pored njega, u filmu igraju:
- Jelisaveta Orašanin, u ulozi taksistkinje
- Nataša Ninković i Vesna Čipčić
- Oliver Conić, Aleksandar Đurica i Miljan Davidović
- Ivana Dudić i Chioma Atuanya
Veza sa originalom nije, dakle, ni u jednom licu, nego u jednom potpisu. Miroslav Momčilović, koji je scenario prvog filma napisao za Andrićevu režiju, ovaj put potpisuje i scenario i režiju. Materijal koji mu je pre dve decenije poslužio za rasutu, dobroćudnu sliku jednog kraja sada je sveden na jednog junaka i na jedan klub, a žanrovska odrednica se pomerila: novi film je označen kao satirična komedija sa elementima drame.
Šta se dobija, a šta gubi ovakvim rezom
Uski vremenski okvir od dan i po je najzanimljiviji formalni potez u celoj postavci, jer ne dozvoljava ono što povratničke priče obično rade, a to je da junaka provuku kroz montažni niz meseci u kojima se sve popravi. Ako se sve mora desiti za dan i po, onda film mora da radi na sceni, na dijalogu i na sudaru karaktera, a ne na hronologiji. Uz to ide i drugi okvir, britanska televizijska ekipa koja snima dokumentarac, pa se domaća sredina ceo film posmatra kroz tuđi objektiv. Iz te postavke satira dolazi sama od sebe, jer neko spolja gleda ono što nama izgleda normalno.
Ono što se gubi je oslonac na gotovu naklonost publike. Bez ijednog poznatog lica iz originala, film nema na šta da se pozove osim na sopstveni kvalitet, a naslov mu istovremeno donosi očekivanja koja je stvorio neko drugi. Kuzmanović je najavio da bi od ovoga trebalo da nastane trilogija, što je ambicija koju prvi put od 2004. neko izgovara naglas.
Za sada je poznato ono što se može proveriti: datum, sala, podela i okvir priče. Sve ostalo, uključujući i to da li Bežanija zaista može da izdrži teret koji je nekada nosio Voždovac, gleda se 23. septembra.
